بیدل بیدگلی

غزلی از شاعر بزرگ عصر  زندیه (دوره بازگشت ادبی ایران)-مولانا سلیمان صباحی بید گلی

با دیده ی خونبار، به گل کار ندارم

                             دور از تو گلی نیست که در بار ندارم

دور از تو شکایت ز شب تار ندارم

                                 شمعی نه که از آه شرر بار ندارم

رفتم که گذارم سپر و سر نهمش پیش

                                 با ترک فلک  نیروی  پیکار ندارم

ای یار مسیحا نفس من ز تو حاصل

                            جز سینه ی ریش و دل افگار ندارم

دارم هوس عاشقی و میل محبت

                            دوشی که تحمل کند این بار ندارم

ای رشک نکویان به تو تا کار من افتاد

                            با نیک و بد خلق جهان کار ندارم

می گفت به خود ، یوسف اگر روی تو می دید

                            کز خانه  دگر روی  به بازار ندارم

گفتم به گل از خنده بیاسای دمی گفت

                          یک هفته فزون، جای به گلزار ندارم

ای شیخ ریایی است تو را ننگ از این نام

                            من رندم و از نسبت خود عار ندارم

در میکده صد بار نهادم ز سر این بار

                             من سلسله در پای ز دستار ندارم

چون راه برون نیست ازین دیر خرابم

                                 آرامگهی  جز  در  خمار ندارم

               ناگفته همه درد دلم ماند، صباحی

                دارم گله ها ، جرأت اظهار ندارم

وزن غزل:مستفعل مستفعل مستفعل فع لن

همان طور که می دانیدعصر بازگشت ادبی (اواخر قرن دوازده واوایل قرن سیزده )پس از رکود و ابتذال شعر سبک اصفهانی (هندی)روی داد .مولانا صباحی بیدگلی از پرچمداران این نهضت ادبی بود.

دراین جریان صباحی از شعر سعدی وحافظ تاثیر زیادی گرفت .در غزل بالا تاثیر غزل سعدی رابه خوبی می تواناحساس کرد.مضمون های بکر وبدیع از خصوصیات غزل های صباحی است چنان که دراین غزل مشهود است.